Her şeyin üstesinden sevmekle gelen, yolu sevgiden geçen, her şeyin altından sevmekle kalkan, Hz.Mevlana’nın “sevgi güçtür, sevgi şifadır, sevgi değişimin mührüdür” sözü ile Hacı Bektaşi Veli’nin “incinsen de incitme” sözünü diline pelesenk etmiş, yüreğine nakış nakış işlemiş olanlarız biz…
Kargaşadan, karmaşadan kaçıp edebe, edebiyata sığınınca yüreği şiirden bir güzellikle dolan, İnsanlık dramında yarının umudu, gecenin ışığı, hüznün mutluluğu olmak için yaşamaya yelken açanlarız biz…
Ben, sen, o… Sonunda “biz” deyip hem kendilerine, hem de gayrıya sevgi gözü ile bakanlarız biz…
Kalabalıkta sade ve sadece bir yüz olmayı dileyen, bir işe yaramak düşüncesinin kendisine yettiği, fotoğrafta görünüp görünmemekle ilgilenmeyen, “hiçlik” libasını üzerine en güzel elbise diye giyenleriz biz…
Huzuru edebiyat cenneti kurmakta bulan, ötekileştirilse de ötekileştirmeyen, kıymetsizleştirilse de kıymetsizleştirmeyen, gelen herkesi kapıda “burada insanın gıybeti değil, kıymeti yapılır” gibi sözlerin karşıladığı, duygu dalları yalan- dolan, hile – tuzaklarla kırılmasın diye mücadele eden gönlü yorgunlarız biz…
Boş vererek değil, azim ve gayretle çok çalışarak kırıldığımız yerlerden çiçekler açmak istiyoruz.
Var mısınız şimdi kelimeleri renklendirme oyunu oynamaya… O zaman herkesi kendi objektifiyle başbaşa bırakıp, kelimelerimizin üzerine düşen ışıkla aydınlanmanızı diliyoruz…
Zühre Dergisi Yayın Kurulu