/ Ceylin Melis Doğan /
Şair bazen kendinden ayrılır,
Terkeder yetimliğe çocukluğunu;
Yüreği acıdan bayılacakken ansızın ayılır,
Geceleri unutur uykuyu…
Derdine sarhtır hoşu,
Fikri şerhe yollu,
Kalemi acıyla yoğrulu…
Şairden insan olur mu?
Olursa, nasılı niye gizlenen bir sır?
Yazmayı bıraksa acılar peşi sıradır,
Peşi peşini bırakırsa yaşamak içinde kalır,
Şaire düzlükler kırılır;
Dağ olur, hayat inadınadır.
Bir yanıt yazın