Masallarla büyüyen bir çocuğa masalların gerçek sonunu gösteren hayat,içimi şiirlere dökmeme vesile oldu. Küçüklüğümden beri kanımdaki sanat aşkı içimi gıdıklarken şiirler ile benim adıma çok geç tanıştım. Adımı Ceylin Melis koymuşlar birinin manası cennet kapısı, diğeri bal arısı… Bu sıfatlar çok neşeli geldi yaşadıklarıma, hüzünlerden uzaklaşıp çekildiğim inzivada, adımı Münzevi koydum. 5 senedir Münzevi şiirlerin meşkiyle yanıyor, şiirlerse yazdıklarına kahroluyor.
Yazarın Yazıları
İnat
/ Ceylin Melis Doğan / Şair bazen kendinden ayrılır,Terkeder yetimliğe çocukluğunu;Yüreği acıdan bayılacakken ansızın ayılır,Geceleri unutur uykuyu… Derdine sarhtır hoşu,Fikri şerhe yollu,Kalemi acıyla yoğrulu…Şairden insan olur mu? Olursa, nasılı niye gizlenen bir sır?Yazmayı bıraksa acılar peşi sıradır,Peşi peşini bırakırsa yaşamak içinde kalır,Şaire düzlükler kırılır;Dağ olur, hayat inadınadır.
Dehlizler
/ Ceylin Melis Doğan / Saklar dolu hatıra, Cemalde üstü açık dehliz; Geçen yaşlarım kimsesiz, Görünende değil yalnız! Şu acizin her zerresi dehliz… Gönüldedir ilkin, Özlem lav misali geçerken, bırakmış derin iz; Hatıranı da alsaydın, işe yaramaz sensiz. Kulaklarım kesilmeyi bekler tez, Baş başa kaldığım kalp sesi öylesine tiz… Karnımdadır sonra, Ölen kelebek cesetlerim aciz;…
