/ Ceylin Melis Doğan /
Saklar dolu hatıra,
Cemalde üstü açık dehliz;
Geçen yaşlarım kimsesiz,
Görünende değil yalnız!
Şu acizin her zerresi dehliz…
Gönüldedir ilkin,
Özlem lav misali geçerken, bırakmış derin iz;
Hatıranı da alsaydın, işe yaramaz sensiz.
Kulaklarım kesilmeyi bekler tez,
Baş başa kaldığım kalp sesi öylesine tiz…
Karnımdadır sonra,
Ölen kelebek cesetlerim aciz;
Mezarlarını kazmışlar ölmeden, mahsunca sessiz,
Gömmüşler sevdasızlığın en derinine cenazesiz…
Ellerimdedir, anlaşılır bir bakışta,
Tırnak yuvalarımın kıyılarına vurmuş acı, öfkesiz,
Derler;
Acıyı severiz,
Kalemin yer ettiği nasırı, bir biz iyi biliriz…
Zihnim doludur en son,
Ne zaman kalır sirayetsiz?
Özlemler, unutulanlar, unutulamayanlar, benden habersiz!
Bir gece vakti konuşurlar, durmak bilmez,
Kafamı vurduğum duvarlara sor ben nasılım şiirsiz…
Dehlizler çaldı ömrümü,
Yaktı özlem gönlümü,
Karnımdakilerin oldu ölümü;
Zihnim şiirsiz çöle döndü,
Kan durmuş ellerimi gördün mü?
Bir yanıt yazın