/ Burcu Özkan Olcay / Yapraklarını nazlı nazlı döken bir ağaç misali durgun ve yalın olan insan ; adına kâh hazan kâh hüzün dedikleri Eylül’ün gelip de gönül kapısına uğramasını bekleyip durur. Bakmasını bilen zarif gönüller için ilahi bir lütuftur gönül mevsimi olan Sonbahar ve onun ilk ayı olan Eylül... Büyüklerimizin bağ bozumu, üzüm şırası,... Okumaya Devam et →

Goncagül kadar temiz, pak gönle dokunan aşksa eğer, sevginin boyutuna akıl erer mi? Bunu tadan Zühre ile Tahir 'e sormak gerekirdi herhalde... Onlarınki arşa yükselen bir aşk gibi.. Aşktan sevgiye boyut atlamış ab-ı hayat misali.Çok körpe, çok masum, anne karnında cenin gibi,aşkları içlerinde büyümüş ne yere, ne göğe sığamamış. Boşuna değilmiş klişe olan o söz... Okumaya Devam et →