Unutmaktan korkuyorum, kanıksamaktan, bir gün, alışmaktan… Unutursak kalbimiz kurusun diyoruz ya hep bir ağızdan, koro halinde bağırıp, sonra koro halinde susuyoruz. Kaçımız devam ediyor için için bağırmaya, çağırmaya. Ya kurursa kalbim bir gün? Ne yaparım o kurumuş kalple, insan denir mi bana o vakit?
Yakmalıyım o ateşi içimde, tutuşturmalıyım. Filistinli çocukların gözbebeklerinin en içine bakmalıyım. Annelerin sızılı gözlerine, babaların hüzünlü ve güçlü yüzlerine, gençlerin karışmış saçlarına ve kor bakışlarına, yaşlıların dua dua, insan insan bakan yüzlerine öylece bakmalıyım. Ve o ateşi tekrar yakmalıyım içimde, yanmalıyım. “Sen yanmazsan, ben yanmazsam nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa” demiş şair; doğru demiş…
Bugün karanlık hüküm sürüyorsa, insanlığın yanmaya gönüllü olmayışından. Sadece düşman değil suçlu olan. Bir Gazzelinin gözlerindeki hayal kırıklığının renginde biz varız. Biz suskunlar, biz eylemsizler…
“İğne deliğinden nefes alıyormuşuz gibi zor zamanlar” diyor Gazzeli kadın. Kimler onu o delikten solumaya mahkum eden; berî miyiz zulümden bize düşen paydan?
Topyekûn uyuşmuş gönüller, sakatlanmış akıllar, körleşmiş kalpler…
Boşvermişlikle, öylece yürüyorlar bir sahteliğin içinde. Yüzüyorlar mâlâyâni içinde, kendi dertlerini büsbüyük sana sana.
Kurumuş kalpleri, kupkurumuş hem de.
Bir de “çocuklarımıza adaletli bir dünya bırakmak” diyorlar, “duyarlılık” diyorlar mesela, ya da “merhamet” falan. Büyük büyük laflar ediyorlar, Gazze’yi ağızlarına bile almazken, boykot mallarını ağızlarından düşürmezken.
Hayatsız, soluksuz, hedefsiz, davasız, hayalsiz kalmış, kurumuş kalpler ordusu.
Ne zalim bir ordu!
Sağım solum onlarla dolu. Simülasyonda mıyız? Şaşıran, düşünen, gerçekten hisseden yok mu? Var mı? Çok mu? Az mı? Az, çok az…
Kapılmaktan korkuyorum bu gafletli nisyana.
Gazzeli çocukları korumaya kadrim yok, kurtarmaya da gücüm yok.
Kendimi korumalıyım o halde diyorum. Ne koruması, kurtarmalıyım hatta içine çekilmeye çalışıldığım bu girdaptan.
Tek yapabileceğim bu.
Yapabileceğim en kıymetli şey bu: Yakmalıyım kalbimi.
Gözümü yumduğum yangının gün gelip bana sıçrayacağını da bilirim.
Yine de bu sebeble değil, vallahi onlar için. Başkaldırmak için. Zulmün ateşiyle çarpıştırmak için.
O yangından daha güçlüsünü içimde yandırmalıyım.
Beni eritsin diye değil.
Diriltsin diye.
Gönül gül gülistan olmaz mı belki bir gün, belki sonrasında, belki ben göremem, ama belki de yakında. Kardeşlerimiz bu hayasız zulümden kurtulduğunda.
Sonra ateşin Allah dilerse selamet olduğuna iman ettik biz mesela.
Biz… Biz kimiz sahi ve herkes nerde?
Biz ne kadar kalabalığız oysa.
Ve bizim bir parçamız Gazze’de asrın en delirtici zulmünün tam ortasında.
O “Biz” var ya, kelimelerden kaçıyor, gözlerden, sözlerden, eylemlerden, erdemlerden, kolları sıvamaktan, işe koyulmaktan, duymaktan, anlamaktan, karşı koymaktan tüm mükellefiyetlerden.
Mücadeleden kaçanın akıbeti ayetlerle sabittir. Ve sonu dehşetlidir.
Hepimiz bu savaşın içindeyiz.
Bedenimizle, ruhumuzla yahut nefsimizle.
Unutanlardan, kaçanlardan, korkanlardan, yüz çevirenlerden olmama duasıyla…
Kalbimizin ateşi kaim ve daim olsun.
Halenur Daldal
Bir yanıt yazın