Semranur Paçacı
Bir yol var ömrümüzce, yazılmış bizlere ezelden.
Ne taşına var hükmümüz ne de düzenine.
Her adımımızda bir iz düşer zeminine,
Yolun çehresi yolcunun elinde.
Yol kendi hâlinde, ne güzel ne kötü,
Onu solgun bırakan da biz, ışıldatan da.
Gönlümüzden düşenler yansır atlasına,
Nasıl görüyorsak içimizde, serilir asfaltına.
Kimi zaman diken olur, kanatır eski düşleri,
Kimi zaman bahar kokar, sarar en derin hisleri.
Kimisi yolun sonunda kaybolur,
Kimisi içinde kendini bulur.
Yol dediğin yolcunun yüreğinde,
Yolculuğun sezgisi de onun hazinesinde.
Bir yanıt yazın