/ Selahattin Serçe /
Hayli zaman oldu,
Şu kesret-i dünyaya ayak basalı.
Açıldı da sayfa sayfa hayat masalı,
Senli sayfalara geleli söktüm okumayı, yazmayı;
Basâret nuru düştü, bakar kör gözlerime;
İlk kez görür oldum,
Cemâlini gönlümün duvarına asalı.
Elleri vardı herkesin;
Seninkilerse bir cennet kelebeği avuçlarımda.
Saçları vardı herkesin;
Senin zülüflerinse,
Göğsüme serilen cennet ipeği.
Gözleri vardı herkesin;
Senin gözlerinse,
Cennete açılan sonsuzluk penceresi.
Susadım, su içtim binbir çeşmeden;
Yalnız dilinden damladı aşkın kevseri.
Koksa da her çiçek binbir rayiha;
Bir senden saldı kokusunu İrem gülleri.
Aşkın ilk ayeti de ikra imiş ümmiye,
Ve nazar-ı aşk ile okunurmuş güzellik;
Gönül sorgusuz bakarmış, olanda aşk hâfızı,
Akıl terk eyler imiş, neden, niçin, nasılı;
“Çok güzel görünüyorsun” ey sevgili hâsılı.
Bir yanıt yazın