Okur-Yazar

/ Selahattin Serçe /

---

“Seni âleme yazan kalem, gözlerimi de yazdı;

Ve aşk ile okudum, Yâr varlığını.” (S. Serçe)

Kitap üçtür.

Üç kitabı okumayan, yeryüzünde yazılmış bütün tabletleri, sayfaları, kitapları okusa, üstüne bir de ezber etse boştur.

İlahi beyan, Tevrat’ı okuyup da anlamayanlar, anlayıp da hal edinmeyenler üzerinden “Sırtında kütüphane yüklü merkep” benzetmesi yapıyor.

***

Peki nedir bu üç kitap?

Vahiy… Kainat… İnsan…

***

İlmi irfan ile taçlandırarak kemâl bulmak isteyen insan, zamanına göre birkaç sayfa veya Zebur, Tevrat, İncil, Kur’an olan vahyi okuyacak.

Yetmez…

İçerisinde var olduğu makro evreni, sonsuz kâinat kitabını okuyacak.

Yetmez…

Kendi içinde taşıdığı mikro evreni, sonsuz iç âlemini, kendini, insanı okuyacak.

Böylece hakîkatin önündeki perdeler aralanacak.

***

Elbette tüm bunları yaparken, kağıtlara yazılı kitapları da okuyacak.

Ama sadece kağıttan okuyanların isimlerinin önünde süslü süslü akademik ünvanlar bulunsa da, nasıl hikmetten uzağa düşebildiklerini ve insanlığı nerelere sürüklediklerini tarih çok kere gösterdi, gösteriyor.

Bilgi, kağıttan okuyanın da sahip olabileceği bir şeydir, ancak irfan kağıtsız da okuyabilenlerin nasibidir.

Zaten kağıtlara yazılı tüm kitaplar da, kağıtsız kitaplardan, kainattan, insandan yapılmış okumaların, önce zihinlere, kalplere, sonra kağıtlara yazılmış halinden başka nedir?

Peki en iyi okur kimdir?

***

En iyi okur, “Ben okuma bilmem” diyendir.

***

Cebrail sarıldı… Sıktı… Bıraktı…

“Oku” dedi.

O, “Ben okuma bilmem” dedi.

Ve yalnız insanlık tarihi boyunca değil, ezelden ebede bütün hikmeti, hakîkati, varlığı en güzel O okudu.

Çünkü O’nun Mürebbiyesi Rabbi idi. Anne-babasını bile mürebbiye yapmayıp O’nu yetim ve öksüz bırakan Rabbi O’na, hikmeti alfabesiz okumayı, varlığa kalemsiz mânâ yazmayı bizzat kendisi öğretmişti.

Dahası, O okuyup yazarken Cebrail henüz Âdem’e şahit olmamıştı.

Ve O, yalnızca okur değil, yazardı da.

***

Rivayet o ki; bir gün bir sahabe; “Ya Resulullah, Allah ilk önce neyi yarattı?” diye sordu.

O dedi ki; “Allah’ın yarattığı ilk şey kalemdir. Ona, ‘Yaz!’ buyurdu…”

Bir başka rivayette başka bir sahabe aynı soruyu sordu. Ona da dedi ki; “Allah’ın ilk yarattığı şey benim nurumdur.”

Bu iki ifadeyi tefekkür eden Hakk aşıkları keşfen kalem ve Nur-u Muhammedi arasında bir sır gördüler ve dediler ki; “Kalem, Nur-u Muhammedi’dir. Cümle kainat O’nun hürmetine böylece yazılmış, böylece yaratılmıştır.”

***

Bugünün kelâm ve kalem sevdalıları, bu bilinçle okumalı cümle varlığı. Ve okuyan herkes, okuduklarından zihnine, gönlüne yazılanları, kağıtlara, sayfalara da mutlaka yazmalı. Aydın toplumlar ve aydınlık gelecekler, sadece okuyan değil hem okuyup hem yazanların çokluğuyla inşa olur.

Bu yazıdaki satırlara katılan ve katılmayan insanlar olabilir. Farklı düşünmekten, farklı bakmaktan da korkmamak gerek. Başta zikrettiğimiz üc kitabın üçü de içinde sonsuzluğu taşıyor. O üç kitabın kaleminin sonsuz alemlere rahmet oluşunun hikmeti ve esrarı, o kalemi yaratanın sonsuzluğun sahibi olduğu bilinciyle son sözü Kör Veysel’in duru görüsüne bırakalım:

“Kim okurdu kim yazardı

Bu düğümü kim çözerdi

Koyun Kurt ile gezerdi

Fikir başka başk’olmasa.”

---