Tükenmenin Kıyısında Adı Sevda

/ Çiğdem Coşkun Çay / İnsan bir ilişkinin içinde değil de eşiğinde yaşadığını fark edince misafir gibi kapının önünde beklediğini anlar. Ne çıkıp gidebilen ne de kalabilen, bir umutla o eşiği terk etmeyen bir insana dönüşür. Bu çağda, aynı ekrana bakan insanların arasında görünmez mesafeler var. Bir telefon kadar yakın olan ama bir o kadar... Okumaya Devam et →

Sevginin Uğramadığı Evlerin Yetimleri

/ Çiğdem Coşkun Çay / Bazı şehirlerin yetimhaneleri apartmanlarda, sitelerde olur. Dışarıdan baktığımızda dumanı tüten, yemeği pişen evlerdir oralar. Bu evlerde görülmeden, duyulmadan büyüyen çocuklar vardır. Onlar, bu evlerde kendilerini kimsesiz hisseden, kendi evlerinin yetimhanesinde büyüyen çocuklardır. Anne babasını kaybeden çocuklara Anadolu topraklarında yetim, öksüz denir; peki ya anne babası var ama yok olanlara? Bir... Okumaya Devam et →

Bir Bekleyiş Ruhumun İçinden Geçerken

/ Çiğdem Coşkun Çay / Zamanın içinde bir yankı bekleyiş. Beklerken, sanki tüm kainatın nefesi kesiliyor ve her şey suskunluktan başka bir şey söyleyemez oluyor. İşte o an bekleyişden derin bir suskunluk o suskunluktan derin bir çığlık yükseliyor sadece bekleyen yüreklerin duyduğu. Bekleyenin ,”beklediği bir zaman vardır”, "gelmesi gereken zaman”; onu bekler günü güne ve... Okumaya Devam et →

Ruhun Musikisi

/ Çiğdem Coşkun Çay / Her insanın, her ruhun bir ritmi vardır, her evin musikisi. Kulak verip dinlerseniz kimi evlerden duyulan şey ruhun musikisi değil öfkenin, sevgisizliğin bağırtılardır. Kırıla kırıla duyulmayan insanın susmasının sessizliği, ruhun musikisinin kaybolmasıdır. Duyulmayan, anlaşılmayan her ruh kendini sessizliğin mahzenine hapseder. Ruhun musikisi sevgiyle, ilgiyle duyularak canlanır, büyür ve yeşerir. Kimi... Okumaya Devam et →

Kalbin Seferi

/ Çiğdem Coşkun Çay / Gerçek sevgiye ruhların aç olduğu, gerçek sevdanın yüreklerde gurbeti yaşadığı bir yüzyıl. Sınırların 'ben'i korumanın kulelerinden inip sevdiğini kucaklayamayanların çağı. Bu çağ 'kalabalık yalnızların' çağı. Sevmek ruhun huzuruydu. Dünyada herkesin arayıp bulamadığı o gizemli huzur sevmekti. Onun hatırına çekilen bir dünya ağrısıyla yaşamak. Nerede aranmalıydı, nerede bulunurdu; hep destansı masalsı... Okumaya Devam et →

Söyleyemezdim

/ Çiğdem Coşkun Çay / Bu şehri sis kaplayınca,Geceler sabaha hasret kalınca,Fikrimce özlerdim ben söyleyemezdim. Gözlerim gözlerini arayınca,Akşamlar bitmek bilmeyen bir roman olunca,Fikrimce özlerdim ben söyleyemezdim. Ne vakit adın aklıma gelince,Susardım bekleyen ben olunca,Fikrimce acırdı kalbim söyleyemezdim. Sen gidince bu şehirde, ben kalınca,Gözyaşım içime akar söyleyemezdim…

Yukarı ↑